Paslanmış harfler, solmuş yönler, unutulmuş çağrılar… Hepsi bir zamanlar hayatın aktığını fısıldar. Görünenin ötesinde, geri dönmeyenin ve hâlâ orada kalan ruhun izi saklıdır.

kimin adı var bu şehirde?kimin sesi, kimin yalnızlığı?bu bir kaçış mı,yoksa şehirle arama koyduğum mesafe mi? bu yürüyüş benim iyileşme haritam.ağacın kabuğu; yaralarım.sadece yere bakan adımlar; utançlarım. şehirdeki betonlar düzen,kökler doğanın inadı.ben susturamadığı şeyim.ben,köklerimi bırakmadan yürümeyi bilenlerdenim. korkularım var.içimdekiyle baş edememekten korkuyorum.kaçamıyorum,saklanacağım bir yer yok.enkazlarımın ortasında sessizce kendimi topluyorum. zihnim, bir kış zihni gibi;dallanıp budaklanan,…

Görünenin ardında bir başka yüz saklıdır.Işık ve gölge, gerçeği yeniden kurar.

Düzenin çatladığı yerde başlar. Anlar dağılır, anlam yeniden kurulur. Her kare, rastlantı ile niyetin çarpışması; sessizlikte saklı bir gürültü. Kaos, yıkım değil başka bir düzenin eşiği.

Şehrin kıyısında unutulmuş hikâyeler,sessizliğin içinde yavaşça soluk alır.Her fotoğraf, kaybolmuş bir zamana açılan bir iz;yarım kalmış anların, söylenmemiş sözlerin titreşimi.

Geleceğe bırakılmış küçük bir iz;oyunun, hayalin ve yeniden başlayabilmenin sesi.  

İnançla, alışkanlıkla,toplulukla ve yalnızlıkla iç içe geçer.Kimisi için ibadet,kimisi için zorunluluk,kimisi için sadece tekrar eden bir miras.